Storythai

คิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา

และวันเวลาที่ย้อนกลับไปไม่ได้

ไม่ได้เสียใจ

เพียงแต่คิดถึง และคิดถึง

ความสุขเก็บมาเป็นสิ่งของไม่ได้

แต่เก็บไว้ในความทรงจำลึกๆ ในหัวใจได้

พบเจอความสุขมาในทุกๆ วัน

แต่ก็คิดถึงความสุขเก่าๆ ในทุกๆ ครั้งที่ร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งทุกข์โศก

แล้วก็ไม่มีใครอยากที่ต้องทน

กับเรื่องราวที่ไม่มีความสุข

คนเราแค่ชีวิตมีความสุขก็ดีแล้ว

ทำไมจะต้องมานั่งคิดกลับเรื่องที่ทำให้ต้องเสียใจ

.

.

.

.

.

ดีใจทุกครั้งมีใครสักคนรู้สึกดีกับเรา

ดีใจที่ได้เห็นใครสักคนหัวเราะและยิ้มได้เพราะเรา

ดีใจที่เราสามารถทำให้ใครสักคนหายเศร้าใจ

ดีใจที่เราทำให้ใครสักคนมีความสุขได้

ขอบคุณใครหลายๆ คนที่ทำให้ใครสักคนมีความสุข

ขอบคุณใครสักคนที่ทำให้ใครหลายๆ คนมีความสุข

...................................................................................................................

ปล.

ไม่ได้อัพไดนานเลย 55+

.

.

พอดีสอบ แล้วก็ไม่สบาย แทบตาย

เกือบจะต้องคลานไปสอบ

เมทไม่ได้อ่านหนังสือกันเพราะเราเนี่ยแหละ

.

.

.

พอสอบเสร็จก็ไปพัทยาต่อ  สนุกดี

กะซัมเมอร์หน้าจะไปสตูล (ดูก่อน 55+)

.

.

กลับมาจากพัทยาก็ไปนอนที่อื่นไม่ได้กลับมานอนบ้าน

พอวันนี้กลับมาบ้านก็อัพไดเลย

.

.

คิดถึงไดชะมัดเลย ^^

ช่วงนี้มีความสุขชะมัดเลย

เพิ่งเลยวันเกิดมาเอง อิอิ

ขอบคุณทุกคนที่อวยพรวันเกิดนะคะ...

เราตามโทรกลับไม่ไหว 55+ ขอโทษจริงๆ

......................................................

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคะ

คิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา

และวันเวลาที่ย้อนกลับไปไม่ได้

ไม่ได้เสียใจ

เพียงแต่คิดถึง และคิดถึง

ความสุขเก็บมาเป็นสิ่งของไม่ได้

แต่เก็บไว้ในความทรงจำลึกๆ ในหัวใจได้

พบเจอความสุขมาในทุกๆ วัน

แต่ก็คิดถึงความสุขเก่าๆ ในทุกๆ ครั้งที่ร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งทุกข์โศก

แล้วก็ไม่มีใครอยากที่ต้องทน

กับเรื่องราวที่ไม่มีความสุข

คนเราแค่ชีวิตมีความสุขก็ดีแล้ว

ทำไมจะต้องมานั่งคิดกลับเรื่องที่ทำให้ต้องเสียใจ

.

.

.

.

.

ดีใจทุกครั้งมีใครสักคนรู้สึกดีกับเรา

ดีใจที่ได้เห็นใครสักคนหัวเราะและยิ้มได้เพราะเรา

ดีใจที่เราสามารถทำให้ใครสักคนหายเศร้าใจ

ดีใจที่เราทำให้ใครสักคนมีความสุขได้

ขอบคุณใครหลายๆ คนที่ทำให้ใครสักคนมีความสุข

ขอบคุณใครสักคนที่ทำให้ใครหลายๆ คนมีความสุข

...................................................................................................................

ปล.

ไม่ได้อัพไดนานเลย 55+

.

.

พอดีสอบ แล้วก็ไม่สบาย แทบตาย

เกือบจะต้องคลานไปสอบ

เมทไม่ได้อ่านหนังสือกันเพราะเราเนี่ยแหละ

.

.

.

พอสอบเสร็จก็ไปพัทยาต่อ  สนุกดี

กะซัมเมอร์หน้าจะไปสตูล (ดูก่อน 55+)

.

.

กลับมาจากพัทยาก็ไปนอนที่อื่นไม่ได้กลับมานอนบ้าน

พอวันนี้กลับมาบ้านก็อัพไดเลย

.

.

คิดถึงไดชะมัดเลย ^^

ช่วงนี้มีความสุขชะมัดเลย

เพิ่งเลยวันเกิดมาเอง อิอิ

ขอบคุณทุกคนที่อวยพรวันเกิดนะคะ...

เราตามโทรกลับไม่ไหว 55+ ขอโทษจริงๆ

......................................................

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคะ

เมื่อเวลา หรือทุกๆ อย่าง

ผ่านเข้ามา ทำให้มีความสุขจนถึงที่สุด

ทำให้เราเคยตัวกับสิ่งนั้น

เมื่อถึงเวลาที่ทะลักออกมา ก็จากไป

บางครั้งไม่นานที่จะทำใจ และยอมรับกับมัน

แต่บางครั้งก็คิดว่ามันนานแสนนาน

บางครั้งทนแทบตาย แต่สุดท้ายผ่านมาแค่วันเดียว

แล้วที่เรารอ เราทนกับมันคืออะไร?

ความเคยชิน?

หลายครั้งที่รู้สึกว่ามันโง่

หลายครั้งรู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเรา

หลายครั้งรู้สึกว่าจะทนเพื่ออะไร

หลายครั้งที่คิดว่าเรากำลังรออะไรอยู่

และหลายๆ ครั้งที่คิดว่าเรากำลังทำอะไรอยู่?

แต่ทุกครั้งที่ถามตัวเองแบบนี้

กลับไม่สามารถตอบตัวเองได้เลยสักครั้งว่าทำไม?

จนสุดท้ายจบลงกับคำว่า "ความเคยชิน"

.

.

เคยชินกับการรอคอย

เคยชินกันการมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน

ดีต่อกันมากจนรู้สึกว่าตอนนี้มันหายไป

.

.

แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อ

เราเลือกตอนจบของนิยายเองคนเดียวไม่ได้

นิยายที่ใครบางคนจะต้องทรมาน

กับการทนอยู่กับความรู้สึกตัว

ที่ไม่หยุดบ้าสักที

หยุดความเคยชินนั้นสักที

เพราะสุดท้ายใครคนนั้น

เค้าไม่ได้สนใจหรือใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ปล.อย่าคิดว่านี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเรา

มันเป็นแค่ความรู้สึกเท่านั้น

.

.

.

พร่งนี้สอบแล้ว Fight!!!

หนังสือยังไม่สัมผัส 55+

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคร๊าบ

คิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา

และวันเวลาที่ย้อนกลับไปไม่ได้

ไม่ได้เสียใจ

เพียงแต่คิดถึง และคิดถึง

ความสุขเก็บมาเป็นสิ่งของไม่ได้

แต่เก็บไว้ในความทรงจำลึกๆ ในหัวใจได้

พบเจอความสุขมาในทุกๆ วัน

แต่ก็คิดถึงความสุขเก่าๆ ในทุกๆ ครั้งที่ร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งทุกข์โศก

แล้วก็ไม่มีใครอยากที่ต้องทน

กับเรื่องราวที่ไม่มีความสุข

คนเราแค่ชีวิตมีความสุขก็ดีแล้ว

ทำไมจะต้องมานั่งคิดกลับเรื่องที่ทำให้ต้องเสียใจ

.

.

.

.

.

ดีใจทุกครั้งมีใครสักคนรู้สึกดีกับเรา

ดีใจที่ได้เห็นใครสักคนหัวเราะและยิ้มได้เพราะเรา

ดีใจที่เราสามารถทำให้ใครสักคนหายเศร้าใจ

ดีใจที่เราทำให้ใครสักคนมีความสุขได้

ขอบคุณใครหลายๆ คนที่ทำให้ใครสักคนมีความสุข

ขอบคุณใครสักคนที่ทำให้ใครหลายๆ คนมีความสุข

...................................................................................................................

ปล.

ไม่ได้อัพไดนานเลย 55+

.

.

พอดีสอบ แล้วก็ไม่สบาย แทบตาย

เกือบจะต้องคลานไปสอบ

เมทไม่ได้อ่านหนังสือกันเพราะเราเนี่ยแหละ

.

.

.

พอสอบเสร็จก็ไปพัทยาต่อ  สนุกดี

กะซัมเมอร์หน้าจะไปสตูล (ดูก่อน 55+)

.

.

กลับมาจากพัทยาก็ไปนอนที่อื่นไม่ได้กลับมานอนบ้าน

พอวันนี้กลับมาบ้านก็อัพไดเลย

.

.

คิดถึงไดชะมัดเลย ^^

ช่วงนี้มีความสุขชะมัดเลย

เพิ่งเลยวันเกิดมาเอง อิอิ

ขอบคุณทุกคนที่อวยพรวันเกิดนะคะ...

เราตามโทรกลับไม่ไหว 55+ ขอโทษจริงๆ

......................................................

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคะ

เมื่อเวลา หรือทุกๆ อย่าง

ผ่านเข้ามา ทำให้มีความสุขจนถึงที่สุด

ทำให้เราเคยตัวกับสิ่งนั้น

เมื่อถึงเวลาที่ทะลักออกมา ก็จากไป

บางครั้งไม่นานที่จะทำใจ และยอมรับกับมัน

แต่บางครั้งก็คิดว่ามันนานแสนนาน

บางครั้งทนแทบตาย แต่สุดท้ายผ่านมาแค่วันเดียว

แล้วที่เรารอ เราทนกับมันคืออะไร?

ความเคยชิน?

หลายครั้งที่รู้สึกว่ามันโง่

หลายครั้งรู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเรา

หลายครั้งรู้สึกว่าจะทนเพื่ออะไร

หลายครั้งที่คิดว่าเรากำลังรออะไรอยู่

และหลายๆ ครั้งที่คิดว่าเรากำลังทำอะไรอยู่?

แต่ทุกครั้งที่ถามตัวเองแบบนี้

กลับไม่สามารถตอบตัวเองได้เลยสักครั้งว่าทำไม?

จนสุดท้ายจบลงกับคำว่า "ความเคยชิน"

.

.

เคยชินกับการรอคอย

เคยชินกันการมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน

ดีต่อกันมากจนรู้สึกว่าตอนนี้มันหายไป

.

.

แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อ

เราเลือกตอนจบของนิยายเองคนเดียวไม่ได้

นิยายที่ใครบางคนจะต้องทรมาน

กับการทนอยู่กับความรู้สึกตัว

ที่ไม่หยุดบ้าสักที

หยุดความเคยชินนั้นสักที

เพราะสุดท้ายใครคนนั้น

เค้าไม่ได้สนใจหรือใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ปล.อย่าคิดว่านี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเรา

มันเป็นแค่ความรู้สึกเท่านั้น

.

.

.

พร่งนี้สอบแล้ว Fight!!!

หนังสือยังไม่สัมผัส 55+

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคร๊าบ

โลกใบนี้มีหลายคนที่พบเจอกัน

เริ่มผ่านเข้ามาในชีวิต

ได้พูดคุย ได้เทคแคร์

จนชอบกัน และรักกัน

เกิดความผูกพันมากมาย

สุดท้ายคือการจากลา

มันดูยากเย็น เจ็บปวดจนทำอะไรไม่ถูก

ทรมานจนเหมือนตกนรก

เพื่อที่จะลืมใครสักคน

จากลาไม่ใช่เพื่อที่จะลืมใครสักคน

แต่การจากลาคือลืมความรู้สึกที่มีต่อใครสักคน

ความรู้สึกที่ผูกพัน...

ความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดออกมาได้

เพราะมันคือ "ความรู้สึก"

.................................................................

ปล.อยากอัพไดทุกวันเลย

เรื่องเยอะ....ความแยะ

แต่ไม่รู้ว่าจะมีแรง

กับความขยันขนาดนั้นหรือป่าว?

เดี๋ยวกลับบางกอกก็เที่ยวจนลืมไดแล้ว

เอิ๊กส์

.

.

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคะ

^o^

คิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา

และวันเวลาที่ย้อนกลับไปไม่ได้

ไม่ได้เสียใจ

เพียงแต่คิดถึง และคิดถึง

ความสุขเก็บมาเป็นสิ่งของไม่ได้

แต่เก็บไว้ในความทรงจำลึกๆ ในหัวใจได้

พบเจอความสุขมาในทุกๆ วัน

แต่ก็คิดถึงความสุขเก่าๆ ในทุกๆ ครั้งที่ร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งร้องไห้

ไม่มีใครอยากนั่งทุกข์โศก

แล้วก็ไม่มีใครอยากที่ต้องทน

กับเรื่องราวที่ไม่มีความสุข

คนเราแค่ชีวิตมีความสุขก็ดีแล้ว

ทำไมจะต้องมานั่งคิดกลับเรื่องที่ทำให้ต้องเสียใจ

.

.

.

.

.

ดีใจทุกครั้งมีใครสักคนรู้สึกดีกับเรา

ดีใจที่ได้เห็นใครสักคนหัวเราะและยิ้มได้เพราะเรา

ดีใจที่เราสามารถทำให้ใครสักคนหายเศร้าใจ

ดีใจที่เราทำให้ใครสักคนมีความสุขได้

ขอบคุณใครหลายๆ คนที่ทำให้ใครสักคนมีความสุข

ขอบคุณใครสักคนที่ทำให้ใครหลายๆ คนมีความสุข

...................................................................................................................

ปล.

ไม่ได้อัพไดนานเลย 55+

.

.

พอดีสอบ แล้วก็ไม่สบาย แทบตาย

เกือบจะต้องคลานไปสอบ

เมทไม่ได้อ่านหนังสือกันเพราะเราเนี่ยแหละ

.

.

.

พอสอบเสร็จก็ไปพัทยาต่อ  สนุกดี

กะซัมเมอร์หน้าจะไปสตูล (ดูก่อน 55+)

.

.

กลับมาจากพัทยาก็ไปนอนที่อื่นไม่ได้กลับมานอนบ้าน

พอวันนี้กลับมาบ้านก็อัพไดเลย

.

.

คิดถึงไดชะมัดเลย ^^

ช่วงนี้มีความสุขชะมัดเลย

เพิ่งเลยวันเกิดมาเอง อิอิ

ขอบคุณทุกคนที่อวยพรวันเกิดนะคะ...

เราตามโทรกลับไม่ไหว 55+ ขอโทษจริงๆ

......................................................

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคะ

เมื่อเวลา หรือทุกๆ อย่าง

ผ่านเข้ามา ทำให้มีความสุขจนถึงที่สุด

ทำให้เราเคยตัวกับสิ่งนั้น

เมื่อถึงเวลาที่ทะลักออกมา ก็จากไป

บางครั้งไม่นานที่จะทำใจ และยอมรับกับมัน

แต่บางครั้งก็คิดว่ามันนานแสนนาน

บางครั้งทนแทบตาย แต่สุดท้ายผ่านมาแค่วันเดียว

แล้วที่เรารอ เราทนกับมันคืออะไร?

ความเคยชิน?

หลายครั้งที่รู้สึกว่ามันโง่

หลายครั้งรู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเรา

หลายครั้งรู้สึกว่าจะทนเพื่ออะไร

หลายครั้งที่คิดว่าเรากำลังรออะไรอยู่

และหลายๆ ครั้งที่คิดว่าเรากำลังทำอะไรอยู่?

แต่ทุกครั้งที่ถามตัวเองแบบนี้

กลับไม่สามารถตอบตัวเองได้เลยสักครั้งว่าทำไม?

จนสุดท้ายจบลงกับคำว่า "ความเคยชิน"

.

.

เคยชินกับการรอคอย

เคยชินกันการมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน

ดีต่อกันมากจนรู้สึกว่าตอนนี้มันหายไป

.

.

แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อ

เราเลือกตอนจบของนิยายเองคนเดียวไม่ได้

นิยายที่ใครบางคนจะต้องทรมาน

กับการทนอยู่กับความรู้สึกตัว

ที่ไม่หยุดบ้าสักที

หยุดความเคยชินนั้นสักที

เพราะสุดท้ายใครคนนั้น

เค้าไม่ได้สนใจหรือใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ปล.อย่าคิดว่านี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเรา

มันเป็นแค่ความรู้สึกเท่านั้น

.

.

.

พร่งนี้สอบแล้ว Fight!!!

หนังสือยังไม่สัมผัส 55+

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคร๊าบ

โลกใบนี้มีหลายคนที่พบเจอกัน

เริ่มผ่านเข้ามาในชีวิต

ได้พูดคุย ได้เทคแคร์

จนชอบกัน และรักกัน

เกิดความผูกพันมากมาย

สุดท้ายคือการจากลา

มันดูยากเย็น เจ็บปวดจนทำอะไรไม่ถูก

ทรมานจนเหมือนตกนรก

เพื่อที่จะลืมใครสักคน

จากลาไม่ใช่เพื่อที่จะลืมใครสักคน

แต่การจากลาคือลืมความรู้สึกที่มีต่อใครสักคน

ความรู้สึกที่ผูกพัน...

ความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดออกมาได้

เพราะมันคือ "ความรู้สึก"

.................................................................

ปล.อยากอัพไดทุกวันเลย

เรื่องเยอะ....ความแยะ

แต่ไม่รู้ว่าจะมีแรง

กับความขยันขนาดนั้นหรือป่าว?

เดี๋ยวกลับบางกอกก็เที่ยวจนลืมไดแล้ว

เอิ๊กส์

.

.

ขอบคุณคนอ่านคนเม้นท์ทุกคนนะคะ

^o^

บางครั้งการรักใครสักคนทำให้เห็นโลกแคบลง

แต่บางครั้งการรักใครสักคนทำให้เห็นโลกกว้างขึ้น

บางครั้งการรักใครสักคนทำให้เราสบายใจ

แต่บางครั้งการรักใครสักคนทำให้เราทรมาน

บางครั้งการรักใครสักคนทำให้เราไม่รู้ว่ารักคืออะไร

แต่บางครั้งการรักใครสักคนทำให้รู้ว่ารักคือเธอ

บางครั้งการรักใครสักคนทำให้มีความสุข

แต่บางครั้งการรักใครสักคนทำให้เจ็บปวด

บางครั้งการรักใครสักคนทำให้ใช้เหตุผลมากขึ้น

แต่บางครั้งการรักใครสักคนทำให้ใช้เหตุผลน้อยลง

เห็นใครหลายๆ คนเจ็บปวดเพราะความรักมามากมาย

แต่นั่นเรียกว่าความรักหรือเปล่า?

มีคนบอกว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร

มันไม่ได้ก็ไม่ใช่ความรักทั้งหมด

แต่มันคือ ความผูกพัน

ความผูกพัน ความหมายก็บอกอยู่

มันคงจริง..ใครสักคนจะจดจำสิ่งต่างๆ

ของใครอีกคนได้มากมาย

รักอย่างเดียวคงไม่พอ...

เวลาที่อยู่ด้วยกันมันสร้างความผูกพัน

และความทรงจำดีๆ......

รักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องยาก

แต่การรักษาใครสักคนที่รักไว้คือเรื่องยาก

.................................................................................

ปล.ไม่ได้อัพไดมาชาติกว่า...

หายไป 3 เดือน

คิดถึงชะมัด

ตอนนี้ลบเรื่องเก่าๆ ออกหมดแล้ว

170 ครั้ง UPDATE

.

.

ตอนนี้กลับมาอัพต่อ

.

.

แต่

.

.

เริ่มใหม่.

.

.

เพื่อ

.

.

อะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน^^